شعرهای عاشقانه

عاشق و مجنون

روزنامه های بی سواد

            روزنامه های   بی سواد

                         در پشت نیمکت های        کبریت فروش

                                           نماز خوانده اند .

             با من بیا

                       تا از نسل منگنه های      خم شده

                                  عبرت بگیریم

                                                       با من بیا ...

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم آبان 1390ساعت 23:25  توسط علی صحافی  | 

قاب های دهاتی

             ظرف های شکسته را دوخته ام !

                      تا چین دیوار

                               از سوزن چرخ دار        عبور نکند

                                                    و اینک سنگ ها

                                      در ارتفاع ترک خورده

                          از قاب های دهاتی

                                                گیلاس چیده اند ...

            تصاوير زيباسازی وبلاگ،قالب وبلاگ،خدمات وبلاگ نويسان،آپلودعكس، كد موسيقی، روزگذر دات كام http://roozgozar.com  

+ نوشته شده در  دوشنبه نهم آبان 1390ساعت 22:16  توسط علی صحافی  | 

نبض های عجول

                                 نبض های دم کرده ی عجول

                        در ساعت     چین خورده ی      عینکی

                 و در کبودی ردپا                پوسیده اند                  

                                           و اگر خاک نوزادی

                                برای مترسک چکمه پوش

                                                                  شود

                                      آیینه انگور نمی دهد.

                  تصاوير زيباسازی وبلاگ،قالب وبلاگ،خدمات وبلاگ نويسان،آپلودعكس، كد موسيقی، روزگذر دات كام http://roozgozar.com  

+ نوشته شده در  شنبه شانزدهم مهر 1390ساعت 12:36  توسط علی صحافی  | 

خاکستر برفی

      بارانی که به سوی آسمان

                                    سقوط کرد

                                               شبش خاک گرفت ...

                             برفی که تب داشت

               خاکسترش خیس شد.

                                    و سایه ی بغض تحصیل کرده ام

                            سر نداشت.

               تصاوير زيباسازی وبلاگ،قالب وبلاگ،خدمات وبلاگ نويسان،آپلودعكس، كد موسيقی، روزگذر دات كام http://roozgozar.com  

+ نوشته شده در  شنبه دوم مهر 1390ساعت 22:54  توسط علی صحافی  | 

آسمان پیر

              قایق نعل شده

                       هنوز در صخره های در دست تعمیر 

                                                                 میدود...

         و ساعتی که لیز خورد

                          دقیقه اش شکست ...

                اتاق آسمانم پیر شد

                                      و سیبی که مزه ی انار داشت.

                            این معما هنوز می تپد...

              تصاوير زيباسازی وبلاگ،قالب وبلاگ،خدمات وبلاگ نويسان،آپلودعكس، كد موسيقی، روزگذر دات كام http://roozgozar.com  

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و چهارم شهریور 1390ساعت 3:44  توسط علی صحافی  | 

حیات کاغذی

                                خورشید کات

                    ماه زنبیل به دست         نیامده

         خورشید کات

                       کفش ها سیر خفته اند

                                 و صدای عبور شب خیس خیس ...

        این گلوی چکمه پوش

                 در خاک غرق می شود

                                    و هنوز حیات من        کاغذیست

                   خورشید کات

               تصاوير زيباسازی وبلاگ،قالب وبلاگ،خدمات وبلاگ نويسان،آپلودعكس، كد موسيقی، روزگذر دات كام http://roozgozar.com  

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم مرداد 1390ساعت 23:4  توسط علی صحافی  | 

غسل باران

                   می گذرم از پرچین حیات

                                    و باران غسل می کند

                                                          که شاید ...

    و در آسمان شکسته

                          زنبور شیر می دهد.

                   کفش ها پا برهنه دویده اند            تا چکیدن شب

      و ماه پاورچین صدای زمین را

                                               ورق می زند.

                 تصاوير زيباسازی وبلاگ،قالب وبلاگ،خدمات وبلاگ نويسان،آپلودعكس، كد موسيقی، روزگذر دات كام http://roozgozar.com  

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم مرداد 1390ساعت 22:59  توسط علی صحافی  | 

خورشید خیس

       اینک

                   خاکستر اشک های ماه

                                    جوهر شب است

         و قطره ی قدم های تو

                                    در تیک تاک ساعت گره می خورد

                         اما عروسک کاغذی

                                               خورشید خیس را ...

              حال در کوله پشتی چشمهایت

                     مرگ آرزوست...

            تصاوير زيباسازی وبلاگ،قالب وبلاگ،خدمات وبلاگ نويسان،آپلودعكس، كد موسيقی، روزگذر دات كام http://roozgozar.com  

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم مرداد 1390ساعت 22:56  توسط علی صحافی  | 

سقف مدرن

   در زیر خانه ی بی سقف نشسته ام...

                 با چشم های مدرن

                                     قدم میزنم.

                        و در زیر چترهای مدرن

           خیس می شوم.

                                           ردپای آسمان چقدر خمیده راه می رود

                          عصای شکسته ماه

              ستاره های خسته را

                                              خاموش می کند

                                         و اینجا...

                               انگیزه ی تمشک های پیر

                                                  خاک خوردن است...

 

+ نوشته شده در  شنبه هشتم مرداد 1390ساعت 12:15  توسط علی صحافی  | 

گرمای برفی

                از بام شهرمان

                           پرچین بی معیار می گذرد...

     و چوب حراج را

                                    بر قلمرو آدمی میزند

                  و اینک گمشده ام را

                                                     آهسته سرایش میکنم...

                                    تا گرمای آدم برفی خم شده را

     کنار آتش حس کنم...

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه ششم مرداد 1390ساعت 12:44  توسط علی صحافی  | 

حصار

          از پشت پنجره ی

                              بی حصارم

                        قطره های ماه

                              به درون نگاه می کند.

              و پسرک غم زده ی خیالم

                    را با قامتی عمود

                                  هستی شبش را

                به پرده می کشاند...

+ نوشته شده در  یکشنبه دوم مرداد 1390ساعت 21:49  توسط علی صحافی  | 

خیال دیدن

          تمام شهر را گشته ام

                       شهر بی آدم را

                            به خیال دیدنت             ای خوب

       تمام شهر را گشته ام

                مترسک های سخن گو

                          حتی

               از کلاغ ها می ترسند...

                               به گمانم شهر در آفتاب سوخته است

               و شدتش کلاغ ها را سیاه کرد...

+ نوشته شده در  یکشنبه دوم مرداد 1390ساعت 21:45  توسط علی صحافی  | 

تب بی صدا

                                     تو رفتی...

                     و چه غریبانه

                                   در سفر پرواز به سوی آسمان

                            بر ابرها فارق آمدی

                                       و انتظارم را بر قاب های سکوتت نشاندی...

          حال خاطراتمان

                                چه بی صدا در تب فراغت می سوزد.

                     و بارها دفتر غرورت در دست باد 

                                                       ورق می خورد.

                               و اکنون تو رفتی...

   تو رفتیو فانوس خاموشی هایم را

                                       بر رازهای شیشه ایت آویختی

           و در انتظارت

                          هر بار غروب را رنگ خواهم کرد...

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم خرداد 1390ساعت 1:13  توسط علی صحافی  | 

شوق دیدن

            و اینک صدای شکستن

                          در اعماق سکوت

                                             می پیچد

                حال که سکوت شب را

                           از کهکشهان خیالم ربودی

  و فاصله ی دلتنگی هایم را

                                       با قدم هایی به سوی آسمان شکستی.

                   و اینک با چتر رویاهایمان رفتی

                            و مرا در باران حسرت بی چتر

                                                           تنها گذاشتی ...

                و هر روز در شوق دیدنت

                                   به آسمان نگاه می کنم

          که شاید ...

                        که شاید یکی از ستارگان تو باشی.

                                   افسوس ندانستم که خود ماه  

                                             تو هستی ...

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم خرداد 1390ساعت 22:49  توسط علی صحافی  | 

سکوت

                سکوت حکم می کند

                        و سکوت بر دل خسته ام می تازد

    و اینک شکفتن شقایق

                         شکفتن عشق

                                  سرابی ست در انتهای وجودم

       و حتی ستارگان هم در خیالشان ماه می بینند

               که خیالی ست بی احساس ...

                             و اینک بر ساحل نشستگانیم

   که شکستن را

         غرق شدن را

                                  نظاره میکنیم...

+ نوشته شده در  دوشنبه نهم خرداد 1390ساعت 3:0  توسط علی صحافی  | 

باران

              دقایقی تا صبح نمانده

                           صدای پای شب را می شنوم

    صدای تاریکی را

                            و ناقوس مرگ را

    و کودکی که به بهانه ی شب

                            دفترش را سیاه کرد

    باران در دستم

                          که حتی

                                   ترنم باران هم برایم دلپذیر نبود

+ نوشته شده در  دوشنبه نهم خرداد 1390ساعت 2:56  توسط علی صحافی  | 

مرگ

                بر سنگ فرش های خیالم

                              سایه ایست

    که نور ماه را

                  و سکوت دلتنگی شب را

                           شکست

 و در آسمان هفت رنگ خود

                                  ستارگانی از جنس خیال

       که قدمش بر زمین

                         کلبه ی دل را

                                         زیستن را

                                                      ماه را

                             تکان میدهد

  و  ای عشق

              دفترم را ورق بزن

                                         ببین

                                                بخوان

                                که چه کردی

              و صدای ناقوس مرگ را

                                                     با من زمزمه کن...

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1390ساعت 12:30  توسط علی صحافی  | 

انتظار

                               پرنده ی دل های آدما

                  چه زود      چه غریبانه      چه بی رحمانه

                       از مترسک های بی احساس وجود

             دور می شود

                                    و سایه ی سرد شب

     پیچ های بی انتهای روزگار

                                         سیلی بر چرخ عمر می زند

                      و زنجیر های گره خورده 

                                                بر دست های کبود

       و فوران کوه های استعدادم

                          بر افق پله های امید

                                  مرا در تنگنای زمان قرار می دهد

   چشم های خیره

                 قدم های کورکورانه ام

                                        و هق هق نفس هایم

            تکیه بر شانه های انتظار می زند ...

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم اردیبهشت 1390ساعت 21:30  توسط علی صحافی  | 

خانه

                          خانه ایی تا بیکران

                      خانه ایی با قیمت بی قیمتی

  خانه ایی در شهر است

                      که تمایل به خراش ابرها

                                       که تمایل به رقابت دارند

                 خانه از جنس نگین

                                       خانه ایی از خوبی

   فقط از خواب و خیال می بینم

                    دیوار احساس

                 در طی بی خبری

                    ترکی برداشته

                           یا گل ها به لب پنجره ها پژمردند

                خانه ایی در شهراست

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم اردیبهشت 1390ساعت 21:22  توسط علی صحافی  | 

حسرت

             جاده ی بی انتهای رویا

                         جاده ی احساسم

                                      قفسی در دستم

        قفس از جنس من است

                         قفسی در دستم

                که در آن جاده ی احساس غروب

          آسمان تیره شود

                          منو این تاریکی  مثلا همسفر این سفریم

  دیدن زیبایی

             دیدن کودک دل شادی

                 که پی پروانه میدود

                                یا در ساحل زیبای وجود

                                که غروب خورشید

     غم دل می شکند

  دیدن زیبایی

                          حسرتی ست در قفسم

                                        طی این راه بلند

                          با من همراه است

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم اردیبهشت 1390ساعت 21:16  توسط علی صحافی  | 

غزل

                 گل سزایش بعد عمری دلبری پژمردگیست

     بلبل از سنبل بخواند زان همان آوارگیست

                                  پرده ی عمر از سحر خوانی به جانم میزند

            دستی از خاکش به معراج چون رسد خود برتریست

                   کز وفای بی وفایان از کمال خویش مبال

                                   خوش همان باشد که دل گوید که آن مردانگیست

    این پریشان زلف عاشق حلقه در جانم کند

          ناوک انداز تیری بر چشمان زند درماندگیست

                       رهگذر گر که گذر کردی به کویم منشین

                غزلی خوانم زکویم لاله ی افتادگیست

+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم اردیبهشت 1390ساعت 22:29  توسط علی صحافی  | 

غزل

     گل به معشوقه رسد از پی آب روان

               مرغ سحر نغمه زند صبح رسد ای جوان

  دل که به رسوایی رسد شب دوایش کند

                       گر که هزار مرتبه جویی شوی بی امان

         عقل کزان سلسله خویش چه فراتر رود

                                 تشنه شود دل ندانسته ننوشد روان

  اشک تو جاریست چه تعبیری به چشمان دهد

                          صاحب دل کیست حمایت کندش این زمان

       راست وصالش به خیالش به سعادت رسد

                                        دولت تو دست برد بخت من بی زبان

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم اردیبهشت 1390ساعت 13:43  توسط علی صحافی  | 

غزل . بی وفا

خبری رفت کزان دل که رفاقت کردم

نرود آب به جویی که حماقت کردم

دلبر ما کدامست که صد دلبر اوست

که بران عشق همی صبر و سماجت کردم

ره من نیست کزان عشق و محبت بینی

آتشی بر دل و جان است لجاجت کردم

دل من شمع که از داغ جفایش سوزد

همگان نیش زنند بس که شجاعت کردم

تو به عمریست که از مهر و وفا میگویی

منزلت خاک شود زان چه هدایت کردم

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی و یکم فروردین 1390ساعت 21:36  توسط علی صحافی  | 

غزل

                  شمع به سوز دلتو جمله حکایت کند

    در ره سیمرغ بجوی زان که هدایت کند

                         گفت حدیثی که نسیمم دل عاشق برست

     ای دل مستم دل معشوق کفایت کند

                  کوی به دشتت همگان دل ز غریبی برد

  یا که زمینم من رسوا چه حمایت کند

              دست تو جویم که خرابات نصیبم کند

                                  بر لب خندان منم دیده شکایت کند

      با وجودش به تنم سرمه به آبی بزد

                   زانکه نظر بازی آن مهر چه سرایت کند

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم فروردین 1390ساعت 21:44  توسط علی صحافی  | 

غزل

   فیض به شرابی دهدت زلف خوش عاشقان

            روی تو هم بنده کند حلقه ی دل پروران

                        بوی خوشت جان بفشاند دلم آتش گرفت

                                 مهر و صفا پرده کند منزلی از دلبران

                                           ای که مقامت زجهانش به سرآمد رسد

                            جامی به شکرانه رسد کز می آن شوکران

                 کز که هوایت به سر آید غمت عالم گرفت

     در دل و دینم برود عشق چنین بی زبان

                سلسله ی راه غلام دل چاکر مباش

                           خون چه فشانم که کمین است به ره نوکران

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفدهم فروردین 1390ساعت 22:12  توسط علی صحافی  | 

غزل

                 جمله محیا به چه نازی که شود بی وفا

  پیر خدا بحر صفا باده دهد مرحبا

                   پیرهنرجوی و نصیحت چه شود پیکرش

           آیینه عمر فریبی بزند ناله کند بی دوا

                       مرغ سحر خوان چه نگاریست به خیالش پرم

               گوهر تو پیر کند جان ز همه کیمیا

                    کوی و مسیر ره معشوق که به خوابم کند

                               نوح در امواج و به طوفان شودش کدخدا

           ناز و وفای دل لیلی چه جهانی برد

                     عشق به مجنون زقراری کندش با صفا

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفدهم فروردین 1390ساعت 22:6  توسط علی صحافی  | 

غزل

                        لطف تو شامل حالم که بسی آویز است

         کز نسیم سحری مژده دهد پاییز است

                             ای صبا زلف پریشان دل من لرزاند

            که وفا خاک به ویرانی ره چنگیز است

                                دل من مفتخر از عشق به سامانی اوست

    که همه تاج و جهانشاهی سر پرویز است

                         بعد از شور جوانی که تطاول دهدت

               مستی و شور و خطا آتشی دل آویز است

                              آنچنان تاز که نهیبی به جهان بنوازی

        که حقیقت نگرش ساز نشاط انگیز است

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفدهم فروردین 1390ساعت 22:0  توسط علی صحافی  | 

غزل

                               دل به عالم نفروشم همه یک سوی توست

     بس که پریشانی شهر رخت همه موی توست

              ای که چشمم به سحر خوانی تو نغمه زد

                        در پی آنم که سحر مرغ ثنا گوی توست

                                  گل همه بوئیم چه نقشی به سلامت زند

                      دولت آنم که دل مست تن بوی توست

              ترسم از آن دست به دامان خلایق برم

       چون که رهت جانب فرهاد پی کوی توست

عطر برفشان به لبم روضه ی رضوان تو

                                نعره زند گوش خلایق نی ام سوی توست

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم اسفند 1389ساعت 21:49  توسط علی صحافی  | 

غزل

                  ای دل از دیدن رویت سر به صحرا فکنم

                                زانکه از زلف سیه سینه به سودا فکنم

                   بس که شورش به سحرگاه لب مژگان وطنش

              که ز مرگم همه شب دیده به رویا فکنم

         ای صبا داغ دلم را به نوایش برسان

    مهلتم کن که زعمرم , چهر زیبا فکنم

               دل فرهاد به شیرین و ولی نیست خریداردلش

                     سر شیرین سلامت , مژده به دریا فکنم

                             فانی و عالم بالا چه بسا رخ دهدت

                                    من همانا که  ره آدم  حوا فکنم

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم اسفند 1389ساعت 21:43  توسط علی صحافی  | 

غزل

                    هر چه داری که در عالم ز سرایش بنمای

      چون که این زخم نگاهش , دل دوایش بنمای

                           بعد این سلسله ی زلف پریشان چه کنی؟

           چون که دری به وجودت , خود سوایش بنمای

                اینکه ایوب به گلی در پی اکسیر نبود

                          بعد عمر دگران دیده به راهش بنمای

        غم مخور, دیده نبند, زانکه خزان میگذرد

                               تو چنان کن که هیاهوی بهارش بنمای

   زانکه سخن کردی و بر یاد دلان بنواختی

             از خودت گوی که سخن باری , رهایش بنمای

+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم اسفند 1389ساعت 19:50  توسط علی صحافی  | 

مطالب قدیمی‌تر